Atëherë ai nuk kishte fituar ende një çmim Nobel. Nuk kishte shkruar “100 vjet vetmi”. Nuk ishte ende “El Gabo”. Atëherë ishte thjesht në kërkim të së vërtetës, për të përgatitur realizmin e tij magjik.
Në rreth 100 faqe, Marquez bën një analizë të plotë të nostalgjisë dhe pleqësirë, një restrospektivë mbi zvetënimin gradual të jetës, që shpesh kalon pa e kuptuar. Një reflektim për zinxhirët që na rrethojnë dhe nuk kemi fuqinë për t’u shkëputur. Një fabul e bukur që na fton për t’i dhënë ditëve jetë, e jo jetës ditë.
