Gjyqi i një të premteje më tregoi kush doja të isha
Vite përpara se të zgjidhesha në një zyrë të rëndësishme prokurorie, kjo ishte një prej fitoreve të mia më të mëdha. E dija se ajo grua do të kthehej në shtëpi.
Vite përpara se të zgjidhesha në një zyrë të rëndësishme prokurorie, kjo ishte një prej fitoreve të mia më të mëdha. E dija se ajo grua do të kthehej në shtëpi.
Pamundësia për t’u parë e për t’u takuar i ka bërë shumë njerëz të ndihen dëshpërimisht vetëm. Por është vërtetë kështu, apo virusi ishte vetëm një provë lakmuesi që nxori në pah izolimin e thellë në të cilin na ka zhytur shoqëria virtuale? Përpara botës së kudogjendur të argëtimit, shpesh herë ndihemi vetëm.
Në kompleksitetin e tyre, shkrimtarët dhe artistët janë egocentrikë, të babëzitur, ziliqarë, të vrazhdë, pikërisht si pjesa më e madhe e qenieve njerëzore. Vetëm diçka e vogël i dallon nga raca e sivëllezërve të tyre: kur preken nga mrekullia, janë në gjendje të krijojnë art madhështor.
Në vitet e fundit depresioni ka shpërthyer në botën e industrializuar. Besoj se një faktor domethënës – jo unik, por i rëndësishëm – i kësaj vale depresive ka të bëjë me faktin se njerëzit pësojnë shumë zhgënjime sepse standardet janë tepër të larta dhe kur duhet t’i japin shpjegim kësaj situate, mendojnë se është faji i tyre.
Teoria e konspiracionit global më ofron një çelës leximi për të kuptuar gjithë misteret e botës dhe gjithashtu më bën pjesë e një rrethi të veçantë njerëzish: ata që e kanë kuptuar se ç’po ndodh.
Budallallëku është edhe shumë demokratik, i barabartë dhe solidar. Mund të godasë këdo, pa dallim. Ka budallenj në të njëjtën masë në të gjitha shtresat ekonomike dhe kulturore, në çdo rrymë politike dhe vend të botës.
Nuk duhet harruar se nuk ka asgjë më infektuese se entuziazmi i ideve universale. Ku dështon universalizmi, lind kritika; ku dështon kritika, lind ndjenja inatçore e masës; aty ku zhgënjimi nuk sjell dorëzim por shprehet në mënyrë agresive, lindin epidemitë e zemërimit.
Jean Monnet ka thënë, pak para se të vdiste se, nëse do të mundte ta niste edhe një herë procesin e bashkimit të Europës, do t’ia kishte nisur nga politika dhe nga kultura, jo nga tregjet. E kishte kuptuar, por ishte mjaft vonë.
Më e rëndësishmja ishte ajo që më kishte thënë instikti: pra që Joe ishte një njeri i mirë, i ndershëm dhe besnik. Isha i bindur se ai kujdesej për njerëzit e zakonshëm dhe se në kohë vështirësish mund të mbështetesha tek ai. Nuk do të më zhgënjente.
Në përgjithësi feminizmi tremb sepse duket ekstremist ose interpretohet si urrejtja kundrejt burrave.