Ndoshta kjo pandemi, në vend se të na ketë bërë të kuptojmë se jeta nuk është dhe nuk duhet të jetë thjesht e vetëm një shumatore vitesh, por një eksperiencë unike në çdo pikë të saj pasi trupi është një pronë vetjake dhe askush nuk mund të ketë të drejtën të vendosë mbi të, mund të jetë duke shënuar apogjeun e konfliktit mes brezave.
Në vitet e fundit depresioni ka shpërthyer në botën e industrializuar. Besoj se një faktor domethënës – jo unik, por i rëndësishëm – i kësaj vale depresive ka të bëjë me faktin se njerëzit pësojnë shumë zhgënjime sepse standardet janë tepër të larta dhe kur duhet t’i japin shpjegim kësaj situate, mendojnë se është faji i tyre.
Të gjithë mund të jenë mosmirënjohës dhe tradhtarë në një moment të jetës së tyre politike.
Teoria e konspiracionit global më ofron një çelës leximi për të kuptuar gjithë misteret e botës dhe gjithashtu më bën pjesë e një rrethi të veçantë njerëzish: ata që e kanë kuptuar se ç’po ndodh.
E konceptuar si një hapësirë me dy pavione, nuk është thjesht muze, por një homazh ndaj një artisti korçar e botëror, që megjithëse u largua shumë i vogël nga toka e të parëve, emrin e shkroi gjithmonë siç prindërit ia kishin vënë: Gjon Mili, sepse “në shqip, shkruhet siç shqiptohet”, do të thoshte ai.
Budallallëku është edhe shumë demokratik, i barabartë dhe solidar. Mund të godasë këdo, pa dallim. Ka budallenj në të njëjtën masë në të gjitha shtresat ekonomike dhe kulturore, në çdo rrymë politike dhe vend të botës.
Nëse mesazhet e Presidentes së Kosovës, a fundja thjesht një politikaneje të Kosovës, a fundja fundit të një personi publik shqiptar vishen me patriotizma, sulmet që pasuan përveçse kundër saj konkretisht, ishin pjesë e vazhdimësisë për dekurajimin e ligjërimit patriotik. Skandalizimi nuk mund të vijë nga ligjërimi patriotik. Skandalizimi duhet të vijë nga mungesa e tij, nga harresa e qëllimshme apo përqeshja cinike.
Nuk duhet harruar se nuk ka asgjë më infektuese se entuziazmi i ideve universale. Ku dështon universalizmi, lind kritika; ku dështon kritika, lind ndjenja inatçore e masës; aty ku zhgënjimi nuk sjell dorëzim por shprehet në mënyrë agresive, lindin epidemitë e zemërimit.
Emisionet sot teksa e mbajnë rrethin e të ftuarve kryesorë brenda një rrezeje të caktuar, kujdesen që të përfshijnë sa më shumë tematika e emra, duke i dhënë të drejtën vetes, dashur pa dashur, të sulmojnë këdo.
Jean Monnet ka thënë, pak para se të vdiste se, nëse do të mundte ta niste edhe një herë procesin e bashkimit të Europës, do t’ia kishte nisur nga politika dhe nga kultura, jo nga tregjet. E kishte kuptuar, por ishte mjaft vonë.
